جمعه بیست و هفتم مهر 1386 ساعت 9:41
حیرانم حیران .........
که چرا قلبها یکرنگ نیستند
بعضی از جنس شیشه ...
و بعضی از سنگ
قلب شیشه ی
هر لحظه ....
در معرض شکست .....
و قلب سنگی......
بی خیال و بی تفاوت.......
وای کاش قلب من نیز.......
دوستان عزیز از شما خواهشی دارم
دعا کنیم که برادر خوب و وبلاگ نویسم
مهدی جان
هر کجا هست سالم و سلامت باشد
از صمیم قلب ممنونم
دوشنبه بیست و سوم مهر 1386 ساعت 9:39
چون تو به من نظر کنی
با نفس ساده ی تو
ماه و ستاره ی دگر
گر تو ز من گذر کنی
از شب بی نشان من
نور و نشانه ی دگر
ای که نشان رحمتی
با دل دردمند من
حرف دوبا ره ی دگر
خداوندا .....
به من چشمی عطا کن که ببینم
گوشی عطا کن که بشنوم
دلی که تو را در یابم
پایی که برای تو قدم بردارم
دستی که برای تو ببخشم
به من چشمی عطا کن که ببینم
گوشی عطا کن که بشنوم
دلی که تو را در یابم
پایی که برای تو قدم بردارم
دستی که برای تو ببخشم
